دنیای مردی

ما
هم برای خودمان خوشیم! مثلن از مردی که صبح تا شب دارد برای در آمد بیشتر
برای فراهم کردن یک زندگی خوب برای ما که عشقشان باشیم به قولی سگ دو می
زند، توقع داریم که شبش بیاید زیر پنجره مان ویالون بزند و از مردی که زیر
پنجره مان ویالون می زند توقع داریم که عضو ارشد هیات مدیره ی شرکت واردات
رادیاتور باشد.

توقع داریم همزمان دوستمان داشته باشند، زندگی مان
را تامین کنند، صبور باشند و دل داریمان بدهند، خوب کار کنند و همیشه بوی
خوب بدهند و زود به زود سلمانی بروند و غذاهای بد مزه ما را با اشتیاق
بخورند و با ما مهمانی هایی که دوست داریم بیایند و هر کسی را که ما دوست
داریم دوست داشته باشند و دوست های دوران مجردی شان را فراموش کنند و نان
استاپ توی جمع قربان صدقه مان بروند و هیچ زن زیباتری را اصلن نبینند و حتی
یک نخ هم سیگار نکشند!

مرد ها دنیای غمگین صبورانه ای دارند. بیایید قبول کنیم. مرد ها صبرشان از ما بیشتر است.
وقت
هایی که داد میزنند وقت هایی هم که توی خیابان دست به یقه می شوند وقت
هایی که چک شان پاس نمیشود وقت هایی که جواب اس ام اس شب به خیر را نمی
دهند وقت هایی که عرق کرده اند وقت هایی که کفش شان کثیف است تمام این وقت
ها خسته اند و کمی غمگین .

و ما موجودات کوچک شگفت انگیز غرغروی بی
طاقت را دوست دارند. دوستمان دارند و ما همیشه فکر میکنیم که نکند من را
برای خودم نمیخواهد برای زیبایی ام میخواهد، نکند من را برای شب هایش
میخواهد؟ نکند من را برای چال روی لپم میخواهد؟ در حالی که دوستمان دارند؛
ساده و منطقی… مرد ها همه دنیای شان همین طوری است. ساده و منطقی… درست
بر عکس دنیای ما.

بیایید بس کنیم. بیایید میکرفون ها و تابلو های
اعتراضیمان را کنار بگذاریم. من فکر میکنم مرد ها، واقعن مرد ها، انقدر ها
که داریم نشان می دهیم بد نیستند.

مرد ها احتمالن دل شان زنی میخواهد که کنارش آرامش داشته باشند. فقط همین.
کمی آرامش در ازای همه فشار ها و استرس هایی که برای خوشبخت کردن ما تحمل میکنند.
کمی آرامش در ازای قصر رویایی که ما طلب میکنیم…